Babam, annemin vefatından sadece sekiz gün sonra

Tören başlamadan hemen önce, mide bulantımla savaşarak saklandığım yan bahçe kapısının yanında beni buldu.
Nazikçe bileğimden tutup beni kulübenin arkasına yönlendirdi.
“Tuğba,” dedi kısık bir sesle; yüzü solgun ve gergindi. “Sana bir şey söylemem lazım.”
“Nedir?” diye sordum.
Duraksadı, güçlükle yutkundu.
“Babanın sana söylemediği bir şey var.”
Sonra öyle bir cümle kurdu ki, yüzümdeki tüm kanın çekildiğini hissettim.
……..Ayrıntılar diğer syfada..Haberin devamını okumak için gorsel üzerınden diğer syfaya geçiş yapınız.