Kaynanam beni çok sever seni kızımdan bile çok seviyorum
Oğlumu 13 yıl önce toprağa verdim — ama yeni komşularımızın oğlunu gördüğümde, yemin ederim ki bugün hayatta olsaydı oğlumun nasıl görüneceğine birebir benziyordu.
Oğlum Deniz sadece dokuz yaşındayken hayatını kaybetti. Okulunun yakınlarında arkadaşlarıyla top oynarken bir araba çarptı. Böyle bir acı insanın içinden hiç çıkmıyor. Aradan 13 yıl geçmiş olsa da, bazı günler hâlâ nefes almakta zorlanıyorum.
O günden sonra başka çocuk sahibi olmadım. Yaşananlardan sonra buna gücüm kalmamıştı. Bu yüzden eşim Kemal ile yıllardır sadece ikimiz yaşıyoruz.
Birkaç gün önce sokağımıza bir nakliye kamyonu geldi. Yeni komşular taşınmıştı: 50’li yaşlarında bir çift ve oğulları.
Komşuluk yapmak istedim. Bir elmalı turta pişirdim ve dün onları karşılamak için kapılarını çaldım. Turta hâlâ sıcaktı.
Kapıyı oğulları açtı.
Ve ben… donup kaldım.
Şaşkınlıktan elimdeki tabak yere düştü ve binlerce parçaya ayrıldı. Sanki bir hayalet görmüş gibiydim.
Çünkü benim oğlum Deniz’in gözleri farklı renkteydi — biri mavi, diğeri kahverengiydi. Bu özelliği anneannesinden almıştı.
Ve karşımda duran genç adamın da gözleri aynıydı.
Aynı yüz hatları…
Koyu, kıvırcık saçlar.
Hafif sivri bir çene.
Sanki yaşayan oğluma bakıyordum.
Genç hemen eğilip kırılan parçaları toplamaya başladı. Ben hâlâ şok içindeydim. Zorla konuşabildim:
“Tabak için çok üzgünüm… Yaşınızı sorabilir miyim?”
Kibarca cevap verdi:
“19 yaşındayım.”
Tam da benim Deniz’imin bugün olacağı yaş.
Tam o sırada annesi koşarak kapıya geldi. Ben de panik içinde oğlumun onun oğluna çok benzediğini anlatmaya başladım.
Ama kadın bir anda sertleşti.
Yüzü gerildi ve kapıyı yüzüme kapatırken şöyle dedi:
“Gitmeniz gerekiyor. Çok işimiz var!”
Utanç ve şaşkınlık içinde hızla eve döndüm. Doğruca eşim Kemal’in yanına gittim ve yeni komşuların oğlunu anlattım.
Kemal başını yere eğdi. Sessizce kanepeye oturdu.
Ve sonra…
Ağlamaya başladı.
28 yıllık evliliğimizde onu hiç ağlarken görmemiştim.
Sesi titriyordu:
“Bu sırrı oğlumuzla birlikte mezara götürdüğümü sanıyordum. Seni korumak istedim… Ama artık gerçeği bilmen gerekiyor.”